پیشنهادهای سازش و هزینه‌ها در هر اختلاف حقوقی در NSW نقشی محوری دارند، زیرا بیشتر پرونده‌ها با سازش پایان می‌یابند و شیوه ارائه یک پیشنهاد می‌تواند تعیین کند چه کسی صورت‌حساب حقوقی را بپردازد. این مقاله انواع اصلی پیشنهادهای سازش، از جمله پیشنهادهای Calderbank، جایگاه میانجی‌گری و شیوه معمول کارکرد هزینه‌ها را توضیح می‌دهد.
هزینه‌ها در پرونده‌های حقوقی NSW چگونه کار می‌کنند
قاعده کلی در رسیدگی‌های حقوقی NSW این است که هزینه‌ها تابع نتیجه دعوا هستند. طبق مقررات یکسان آیین دادرسی مدنی ۲۰۰۵ (Uniform Civil Procedure Rules 2005 (NSW))، دادگاه معمولاً طرف بازنده را به پرداخت هزینه‌های طرف برنده محکوم می‌کند، مگر آنکه به‌گونه‌ای دیگر دستور دهد. دادگاه طبق قانون آیین دادرسی مدنی ۲۰۰۵ (Civil Procedure Act 2005 (NSW)) اختیار گسترده‌ای درباره هزینه‌ها دارد.
حتی برنده نیز به‌ندرت همه چیز را بازپس می‌گیرد. هزینه‌ها معمولاً بر مبنای عادی مقرر می‌شوند که عموماً فقط بخشی از حق‌الوکاله‌های واقعاً متحمل‌شده را پوشش می‌دهد. در برخی شرایط، دادگاه ممکن است هزینه‌ها را بر مبنای جبرانی کامل (indemnity basis) مقرر کند که برای طرف دریافت‌کننده سخاوتمندانه‌تر است. پیشنهادهای سازش یکی از راه‌های اصلی پدید آمدن هزینه‌های جبرانی کامل هستند.
چرا پیشنهادهای سازش مهم‌اند
پیشنهاد سازش به یک طرف امکان می‌دهد طرحی روشن، مانند پرداخت مبلغی، را روی میز بگذارد و خطر هزینه‌ها را به طرف مقابل منتقل کند. اگر طرف مقابل پیشنهادی معقول را رد کند و بعداً در محاکمه نتیجه بهتری نگیرد، دادگاه می‌تواند هنگام تصمیم‌گیری درباره پرداخت هزینه‌ها آن را در نظر بگیرد. به همین دلیل، هر دو طرف باید یک پیشنهاد معقول را با دقت بررسی کنند.
پیشنهادهای مصالحه طبق مقررات دادگاه
مقررات یکسان آیین دادرسی مدنی فرایندی رسمی برای پیشنهادهای مصالحه (offers of compromise) تعیین کرده‌اند (قاعده ۲۰٫۲۶). برای اینکه پیشنهاد رسمی آن‌گونه که منظور است کارساز باشد، باید از مقررات پیروی کند، از جمله اینکه بیان کند طبق قاعده مربوط ارائه شده و عموماً دست‌کم ۲۸ روز باز بماند. اگر پیشنهاد پذیرفته نشود و رأی برای گیرنده پیشنهاد مساعدتر از خود پیشنهاد نباشد، مقررات یکسان آیین دادرسی مدنی (قواعد ۴۲٫۱۴ و ۴۲٫۱۵، بسته به اینکه پیشنهاد از خواهان بوده یا خوانده) عموماً گیرنده پیشنهاد را به هزینه‌ها تا تاریخ پیشنهاد محدود می‌کنند، و پیشنهاددهنده ممکن است از آن نقطه به بعد مستحق هزینه‌های جبرانی کامل باشد.
پیامدهای هزینه‌ای را مقررات تعیین می‌کنند، پس پیشنهادهای رسمی قطعیت بیشتری دارند. با این حال، مقررات فنی هستند و پیشنهادی که رعایت نکند ممکن است همان پیامدها را در پی نداشته باشد.
پیشنهاد Calderbank چیست؟
پیشنهاد Calderbank پیشنهاد سازشی است که در نامه‌ای با عنوان «بدون خدشه به حقوق مگر در مورد هزینه‌ها» (without prejudice except as to costs) ارائه می‌شود. این نام از یک پرونده انگلیسی به نام Calderbank v Calderbank گرفته شده است. از این نامه نمی‌توان برای اثبات مسئولیت در محاکمه استفاده کرد، اما پس از صدور رأی، هنگامی که درباره هزینه‌ها بحث می‌شود، می‌توان آن را به دادگاه نشان داد.
پیشنهادهای Calderbank تابع مجموعه‌ای از قواعد تجویزشده نیستند، پس انعطاف‌پذیرترند. آن‌ها می‌توانند شامل شرایطی باشند که مقررات به‌آسانی اجازه نمی‌دهند، مانند شرایط غیرمالی، یا پیشنهادی که هزینه‌ها را در بر می‌گیرد. در مقابل، قطعیت کمتری دارند. اگر پیشنهاد رد شود و نتیجه برای گیرنده پیشنهاد بهتر نباشد، دادگاه اختیار دارد هزینه‌های جبرانی کامل مقرر کند، اما دادگاه بررسی می‌کند که آیا رد پیشنهاد نامعقول بوده است.
در تصمیم‌گیری درباره این موضوع، دادگاه‌ها معمولاً عواملی از این دست را در نظر می‌گیرند:
- مرحله رسیدگی هنگام ارائه پیشنهاد؛
- مهلتی که برای بررسی آن داده شده بود؛
- میزان مصالحه‌ای که پیشنهاد شده بود؛
- شانس موفقیت گیرنده پیشنهاد در آن زمان؛
- روشنی شرایط پیشنهاد؛ و
- اینکه آیا نامه هشدار داده بود که هزینه‌های جبرانی کامل مطالبه خواهد شد.
نکاتی برای ارائه یا پاسخ به پیشنهاد
- روشن باشید. مبلغ، آنچه شامل می‌شود، اینکه آیا هزینه‌ها در آن گنجانده شده، مهلت و پیامدهای مورد نظر در صورت رد را بیان کنید.
- مصالحه‌ای واقعی ارائه دهید. پیشنهادی که چیز اندکی را وامی‌نهد ممکن است در مورد هزینه‌ها وزنی نداشته باشد.
- کتبی پاسخ دهید و سابقه همه مکاتبات را نگه دارید.
- پیش از رد کردن پیشنهاد مشاوره بگیرید. آن را با نتیجه واقع‌بینانه در جلسه رسیدگی، هزینه‌های محتمل و خطر عدم وصول مقایسه کنید.
میانجی‌گری در اختلافات حقوقی NSW
میانجی‌گری مذاکره‌ای محرمانه و ساختارمند است که در آن یک میانجی مستقل به طرفین کمک می‌کند تا به توافق برسند. میانجی درباره اختلاف تصمیم نمی‌گیرد. طبق قانون آیین دادرسی مدنی ۲۰۰۵ (Civil Procedure Act 2005 (NSW))، دادگاه می‌تواند با رضایت طرفین یا بدون آن، رسیدگی را به میانجی‌گری ارجاع دهد. طرفین همچنین می‌توانند در هر مرحله به‌صورت خصوصی میانجی‌گری را برگزینند.
میانجی‌گری می‌تواند در زمان و هزینه صرفه‌جویی کند و ممکن است رابطه تجاری یا شخصی را حفظ کند. همچنین به طرفین بر نتیجه کنترل می‌دهد، که تصمیم قاضی چنین نمی‌کند. پیشنهادهای سازش اغلب در جلسه میانجی‌گری یا پیرامون آن ارائه می‌شوند و توافق حاصل‌شده معمولاً در یک سند سازش کتبی (settlement deed) یا در دستورهای رضایتی (consent orders) ثبت می‌شود که اگر یک طرف پایبند نباشد قابل اجراست. پیش از حضور، بهترین و بدترین نتیجه واقع‌بینانه خود را مشخص کنید و کسی را همراه بیاورید که اختیار سازش داشته باشد.
پرسش‌های متداول
آیا پیشنهاد Calderbank الزام‌آور است؟
پیشنهاد، طرف مقابل را به پذیرفتن آن ملزم نمی‌کند. اگر پذیرفته شود، شرایط آن به توافق تبدیل می‌شود و باید کتبی ثبت شود، اغلب با دستورهای رضایتی برای نهایی کردن رسیدگی.
آیا می‌توانم پیش از آغاز رسیدگی دادگاهی پیشنهاد Calderbank بدهم؟
بله. نامه‌های Calderbank را می‌توان در هر مرحله فرستاد، از جمله پیش از آغاز رسیدگی، هرچند دادگاه بررسی می‌کند که آیا زمان‌بندی و اطلاعات ارائه‌شده پیشنهاد را معقول ساخته بود یا نه.
آیا باید در میانجی‌گری شرکت کنم؟
دادگاه می‌تواند حتی اگر یک طرف مایل نباشد، میانجی‌گری را دستور دهد. حتی جایی که داوطلبانه است، خودداری از بررسی سازش می‌تواند هنگام تصمیم‌گیری درباره هزینه‌ها در نظر گرفته شود.
آیا اگر برنده شوم، طرف مقابل همه هزینه‌های حقوقی مرا می‌پردازد؟
معمولاً نه. طرف بازنده عموماً فقط به پرداخت بخشی از هزینه‌های برنده محکوم می‌شود، و به همین دلیل استفاده دقیق از پیشنهادهای سازش برای مدیریت ریسک مهم است.
این مقاله فقط اطلاعات عمومی است و مشاوره حقوقی محسوب نمی‌شود. قوانین و رویه‌ها تغییر می‌کنند و شرایط هر فرد متفاوت است. پیش از هر اقدامی درباره وضعیت خود با یک وکیل صحبت کنید.
سؤالی درباره این موضوع دارید؟
برای مشاوره وقت بگیرید و مستقیماً با وکیل خود صحبت کنید — بدون مرکز تماس و بدون ارجاع‌های پی‌درپی.
رزرو مشاوره