قرارداد سهامداران در NSW قراردادی خصوصی میان سهامداران یک شرکت، و اغلب خود شرکت، است که تعیین میکند کسبوکار چگونه مالکیت میشود، اداره میشود و سرانجام چگونه از آن خارج میشوند. بسیاری از صاحبان کسبوکار در سیدنی شرکت خود را فقط با قواعد پیشفرض ثبت میکنند و گمان میبرند همین کافی است. وقتی مالکان با هم اختلاف پیدا میکنند، یکی از آنان میخواهد خارج شود یا فردی بیرونی میخواهد سهام بخرد، این قواعد بهندرت کافیاند. این مقاله بهطور کلی توضیح میدهد که قرارداد سهامداران چه مواردی را در بر میگیرد و چرا اهمیت دارد.
قرارداد سهامداران در برابر اساسنامه شرکت
هر شرکت در استرالیا تابع قانون شرکتها (Corporations Act 2001) (Cth) است و افزون بر آن، یا تابع قواعد جایگزینپذیر همان قانون، یا اساسنامهای متناسب با خود، یا هر دو (به s 135 مراجعه کنید). s 140 به این قواعد اثر قراردادی میان شرکت، مدیران و اعضای آن میدهد. در مقابل، قرارداد سهامداران قراردادی خصوصی است که میتواند شرایط تجاریای را در بر گیرد که مالکان میخواهند میان خودشان بماند.
قواعد جایگزینپذیر کلی هستند. درباره اینکه اگر دو سهامدار ۵۰ درصدی نتوانند به توافق برسند، مالک خارجشونده چگونه تسویه میشود، یا آیا سهامدار میتواند به رقیب بفروشد، چیز زیادی نمیگویند. قرارداد سهامداران این خلأها را پر میکند.
چرا داشتن قرارداد سهامداران ارزشمند است
اختلاف میان مالکان شرکتهای کوچک رایج و پرهزینه است. بدون قرارداد، سهامدار ناراضی ممکن است ناچار شود به راهکارهای عمومی تکیه کند، مانند مقررات مربوط به ستم (oppression) در s 232 و s 233 قانون شرکتها (Corporations Act)، که موردبهمورد بررسی میشوند و ممکن است کند و پرهزینه باشند. قراردادی روشن که در زمان خوب بودن روابط تنظیم شده باشد، هنگام بروز اختلاف، فرآیندی قابلپیشبینی در اختیار همه میگذارد.
بندهای کلیدی در قرارداد سهامداران
سرمایه سهام و آوردهها
قرارداد باید ثبت کند چه کسی چند سهم دارد، هر مالک چه آوردهای داشته است و اگر شرکت به پول بیشتری نیاز پیدا کند چه میشود. به این فکر کنید که آیا سهامداران باید وجه بیشتری بپردازند، آیا مالکان فعلی حق نخست برای خرید سهام جدید دارند و با وامهای سهامداران چگونه رفتار میشود.
مدیریت و تصمیمگیری
مشخص کنید چه کسی میتواند مدیران را منصوب و عزل کند و کدام تصمیمها به بیش از اکثریت ساده نیاز دارند. این موارد اغلب «موضوعات محفوظ» نامیده میشوند و ممکن است شامل استقراض بیش از مبلغی معین، فروش کسبوکار، انتشار سهام جدید، تغییر ماهیت کسبوکار یا استخدام و اخراج افراد کلیدی باشند. بدون آنها، سهامدار اکثریت ممکن است آزاد باشد تصمیمهای مهم را بهتنهایی بگیرد.
سود سهام و دستمزد
مالکانی که در کسبوکار کار میکنند و مالکانی که فقط سرمایهگذاری میکنند اغلب انتظارات متفاوتی دارند. قرارداد میتواند تعیین کند سود چه زمانی بهصورت سود سهام پرداخت میشود، چه زمانی نگه داشته میشود و به سهامداران شاغل چگونه دستمزد پرداخت میشود.
محدودیت در فروش سهام
بیشتر قراردادها انتقال سهام را به چند شیوه تنظیم میکنند:
- حق تقدم (pre-emption): سهامداری که میخواهد بفروشد، ابتدا باید سهام را به سایر مالکان پیشنهاد دهد.
- حق همراهی در فروش (tag-along): اگر اکثریت بفروشد، سهامداران اقلیت میتوانند از خریدار بخواهند سهام آنان را با همان شرایط بخرد.
- حق الزام به فروش (drag-along): اگر اکثریتی معین بخواهد کل شرکت را بفروشد، سایرین نیز میتوانند ملزم به فروش شوند تا خریدار بتواند ۱۰۰ درصد را به دست آورد.
- تأیید انتقال: سهام بدون رضایت نمیتواند به افراد بیرونی فروخته شود.
بنبست (deadlock)
وقتی مالکان بهطور مساوی تقسیم شدهاند، بنبست میتواند کسبوکار را فلج کند. قراردادها معمولاً فرآیندی مرحلهای پیشبینی میکنند، برای مثال ارجاع به مالکان، سپس میانجیگری، و در برخی موارد سازوکار خرید و فروش متقابل یا فروش کسبوکار. گزینه مناسب به کسبوکار و مالکان بستگی دارد.
خروج، فوت، ناتوانی و مقررات مربوط به خروجکننده نامطلوب (bad leaver)
قرارداد باید بگوید وقتی سهامداری خارج میشود، بازنشسته میشود، ناتوان میشود، فوت میکند، ورشکسته میشود یا تعهدات خود را نقض میکند چه اتفاقی میافتد. شرایط معمول شامل حق یا تعهد دیگران به خرید سهام، روشی برای ارزشگذاری آنها و جدول زمانی پرداخت است. بسیاری از قراردادها میان خروجکننده مطلوب (good leaver) و خروجکننده نامطلوب (bad leaver) تفاوت میگذارند و برای هر یک قیمتگذاری متفاوتی دارند.
محرمانگی و محدودیتها
مالکان معمولاً توافق میکنند اطلاعات کسبوکار را محرمانه نگه دارند و گاهی نیز پس از خروج با شرکت رقابت نکنند و مشتریان و کارکنان آن را جذب نکنند. دادگاهها فقط محدودیتهایی را اجرا میکنند که بیش از حد لازم برای حمایت از یک منفعت تجاری مشروع پیش نروند، بنابراین باید با دقت تنظیم شوند و از روی یک نمونه آماده کپی نشوند.
حل اختلاف و قانون حاکم
بند حل اختلاف مرحلهای، مانند مذاکره، سپس میانجیگری، سپس دادگاه یا داوری، میتواند به حل زودهنگام مشکلات و کاهش هزینههای حقوقی کمک کند. قرارداد باید همچنین تصریح کند که قانون NSW بر آن حاکم است.
چه زمانی قرارداد سهامداران را برقرار کنیم
بهترین زمان هنگام تأسیس شرکت یا پیوستن سهامدار جدید است. توافق بر سر شرایط خروج پس از شکست رابطه بسیار دشوارتر است. اگر شرکت شما هماکنون بدون قرارداد فعالیت میکند، باز هم تنظیم آن ارزش دارد، بهویژه پیش از آنکه سرمایهگذاران جدید، اعضای خانواده یا کارکنان کلیدی سهام بگیرند.
پرسشهای متداول
آیا قرارداد سهامداران در NSW قانوناً الزامی است؟
خیر. قانون شرکتها (Corporations Act) آن را الزامی نکرده است. با این حال، بدون آن، شرکت به قواعد پیشفرض قانونی یا اساسنامه خود متکی است که ممکن است مسائلی را که برای مالکان از همه مهمتر است پوشش ندهد.
تفاوت قرارداد سهامداران با اساسنامه چیست؟
اساسنامه سند حاکم بر شرکت بر اساس قانون شرکتها (Corporations Act) است. قرارداد سهامداران قراردادی خصوصی میان مالکان است. بسیاری از شرکتها هر دو را دارند و این دو باید با هم سازگار باشند.
آیا قرارداد سهامداران را میتوان پس از آغاز فعالیت شرکت امضا کرد؟
بله. همه سهامداران باید با شرایط آن موافقت کنند، بنابراین انجام آن در زمان خوب بودن روابط آسانتر است. اگر مالکان فعلی نتوانند توافق کنند، ممکن است لازم باشد مذاکره کنند و درباره آنچه برای هر یک منصفانه است مشاوره بگیرند.
اگر سهامداری قرارداد را نقض کند چه میشود؟
راهکارها به عبارتبندی قرارداد بستگی دارد. ممکن است شامل خسارت، دستور دادگاه مبنی بر الزام به رعایت، یا فروش اجباری سهام به قیمتی معین باشد. قراردادی که خوب تنظیم شده باشد پیامدها را بهروشنی بیان میکند تا اختلافهای بعدی کمتر شود.
این مقاله فقط اطلاعات عمومی است و مشاوره حقوقی محسوب نمیشود. قوانین و رویهها تغییر میکنند و شرایط هر فرد متفاوت است. پیش از هر اقدامی درباره وضعیت خود با یک وکیل صحبت کنید.
سؤالی درباره این موضوع دارید؟
برای مشاوره وقت بگیرید و مستقیماً با وکیل خود صحبت کنید — بدون مرکز تماس و بدون ارجاعهای پیدرپی.
رزرو مشاوره